Afgelopen weekend turnde Pien op zaterdag de finale van het Nederlands Kampioenschap in de 3e divisie. Ze begon op vloer. Een sterke oefening, maar de uitvoering werd opvallend streng beoordeeld, iets waar we eerlijk gezegd onze vraagtekens bij hadden. Toch: een solide start.
Op naar sprong… en daar gebeurde het. Één sprong. Nee.. dé sprong. De beste van de wedstrijd. Daarmee schoot ze na twee toestellen omhoog naar plek 4.
Brug volgde. Focus. Controle. Kracht. Een prachtige oefening met een losom naar handstand, écht tot in de puntjes doorgetrokken. Opnieuw een van de hoogste scores van de dag. En ja hoor… naar plek 3 in het klassement. Op maar 0.05 verschil van de nummer twee en 0.10 verschil met de nummer één.
En toen… balk. Als laatste toestel, maar óók nog als allerlaatste turnster de wedstrijd afsluiten. De spanning was om te snijden. Het was alles of niets. Een oefening. Volledig foutloos. Zij leverde wat nodig was op zo’n moeilijk moment! En daarmee… ZILVER op het NK turnen!
Maar dit verhaal begint niet gisteren… De weg hiernaartoe was allesbehalve makkelijk. Afgelopen juni brak Pien haar been. Haar grote droom om te mogen schitteren in het sportpaleis van AHOY viel daarmee in duigen. Een lange, pittige revalidatie volgde. En alsof dat nog niet genoeg was, verzwikte ze in maart tijdens een van de kwalificatie wedstrijden ook nog eens zeer ernstig haar enkel. De voorbereiding was dus verre van ideaal. En juist daarom is wat afgelopen weekend gebeurde speciaal en zó bijzonder. Trots is een understatement.
Het behalen van de zilveren medaille geeft haar opnieuw een startbewijs om deel te mogen nemen aan de AHOY CUP in het sportpaleis op zondag 28 juni.
Goud in de toestelfinale balk
Zondag mocht Pien aantreden voor de toestelfinale balk. Opnieuw die spanning. Opnieuw dat ene moment waarop alles moet kloppen. Het toestel waar alles samenkomt: balans, focus, lef… en stalen zenuwen.
Je voelde het aan alles.. De spanning in de zaal, haar blik op scherp. Dit was haar moment. Stap voor stap. Element voor element. Vol vertrouwen. Vol controle. Geen twijfel. Bijna volledig foutloos! En toen de afsprong… Ze stond.
Toen begon het wachten… Want er moesten nog drie turnsters komen. De spanning steeg met elke oefening. Langs de kant… ingehouden adem. Rekenen. Hopen. Stilte. Het bleef spannend tot de allerlaatste turnster. En toen kwam de verlossende score.. 11.033. Dat betekent NEDERLANDS KAMPIOEN op balk!
Pien is hierin een prachtig voorbeeld voor vele andere turnsters. Ze heeft afgelopen weekend laten zien dat je nooit moet opgeven. Ook niet als de weg zwaar is.
Pien mag zich nu naast de meerkamp AHOY CUP ook nog gaan laten zien tijdens de toestelfinale balk in AHOY.